İçeriğe geç
Opetis Creative & Production
← Tüm yazılar
Yapay Zeka17 Kasım 20262 dk okuma

Yapay zeka ajansta nerede durur, nerede durmaz

AI görsel üretimi ajans işini değiştirdi ama her yerine değil. İşe yaradığı üç yer, yaramadığı üç yer ve müşteriye söylenmesi gereken şey.

Yapay zeka görsel üretimi ajanslarda iki uç tepki doğurdu. Bir taraf her şeyi onunla üretmeye çalıştı ve ortaya birbirinin aynı, kimliksiz işler çıktı. Diğer taraf hiç dokunmadı ve rakiplerinin üç katı sürede çalışmaya devam etti.

İkisi de yanlış. Doğru soru “kullanmalı mıyız” değil, “nerede kullanmalıyız”.

İşe yaradığı yerler

Konsept aşamasında düşünmeyi hızlandırır. Bir kampanyanın üç ayrı görsel yönünü müşteriye anlatmak için eskiden moodboard kurup referans toplardık. Şimdi o üç yönü yarım saatte görselleştirip hangisinin işlediğini daha erken görebiliyoruz. Bu, sunuma giden işin kalitesini doğrudan yükseltiyor çünkü kararı tahminle değil görerek veriyoruz.

Varyasyon üretiminde zaman kazandırır. Onaylanmış bir görselin on beş farklı formata uyarlanması ajansın en sıkıcı işidir. Burada otomasyon tam yerindedir ve kimse bir şey kaybetmez.

Var olmayanı göstermekte işe yarar. Henüz inşa edilmemiş bir otelin lobisini, açılmamış bir restoranın atmosferini göstermek gerektiğinde alternatif render almaktır ve render daha pahalıdır.

İşe yaramadığı yerler

Markanın kendi görsel dilini kuramaz. Bir kimlik sistemi, o markanın neye inandığından çıkar. Üretim aracı bunu bilmez, sadece ortalamayı bilir. Ortalamadan ayrışma çıkmaz.

Gerçek mekânı gerçek gibi gösteremez. Bir oteli satarken gösterdiğiniz oda, misafirin gireceği oda olmak zorundadır. Üretilmiş görsel ne kadar iyi olursa olsun, beklentiyle gerçek arasında fark yaratır ve o fark yorum olarak geri döner. Otelcilikte bu, kazandığından fazlasını kaybettiren bir hatadır.

Detayı tutmaz. Eller, yazılar, logolar, arayüz elemanları, markalı ürünler. Bunlar hâlâ en zayıf tarafı ve bir reklam görselinde en çok bakılan yerler.

Müşteriye ne söylenmeli

Burası çoğu ajansın atladığı kısım. Eğer bir işte üretilmiş görsel kullanılıyorsa müşteri bunu bilir, ve bunu müşteriden öğrenmesi gereken kişi müşterinin kendisi değildir.

Üç durum var ve üçünün de dürüst bir cevabı var:

  1. Gerçek mekân, gerçek ürün var → gerçeğini çekeriz. Üretilmiş görsel burada yalan söyler.
  2. Henüz yok, ileride olacak → konsept görsel üretiriz ve “konsept çalışma” etiketiyle sunulur.
  3. Soyut bir fikri anlatıyoruz → serbestiz, kimse bir şeyin fotoğrafı olduğunu iddia etmiyor.

Bu üç durumu müşteriyle işin başında konuşmak, sonradan “bu görsel gerçek mi” sorusuyla karşılaşmaktan çok daha ucuzdur.

Bizim pratiğimiz

Opetis’te kural basit: üretim aracı düşünmeyi hızlandırır, karar vermez. Nasıl çalıştığımızı yaklaşım sayfasında adım adım yazdık. Konsept aşamasında serbestçe kullanırız. Müşteriye giden her görselde insan kontrolü vardır. Gerçek bir mekânın yerine üretilmiş görsel koymayız.

Bu sitenin kendi açılış filmi de buna bir örnek. Objektif diyaframının açılıp markanın halkasına dönüştüğü o sekans, stok görüntüden ya da üretilmiş videodan değil, kodla çizilmiş karelerden oluşuyor. Sebebi estetik değil, tutarlılık: kamerayı kendi tuttuğunu söyleyen bir ajansın vitrininde başkasının görüntüsü durmaz.

Önümüzdeki soru

Asıl değişim görsel üretiminde değil, üretim hızının yarattığı beklentide olacak. Müşteri bir işin iki günde çıkabileceğini öğrendiğinde iki haftalık takvimi savunmak zorlaşıyor.

Burada ajansın yapması gereken şey hızı reddetmek değil, hızın neyi değiştirmediğini anlatmak. Bir görselin üretim süresi kısaldı. Ama o görselin ne söyleyeceğine karar vermek, kime söyleyeceğini bilmek ve sonucunu ölçmek aynı süreyi alıyor.

Satılan şey zaten o ikincisiydi.

Gerçek mekân çekimi konusundaki duruşumuzu otel çekimi yazısında da anlattık.

Başlayalım

Brief’inizi bekliyoruz.

Projenizi anlatın: ne, kime, ne zaman. Brief’iniz eksikse doğru soruları biz sorarız. İş saatlerinde iki saat içinde dönüyoruz.

Brief gönderin

ya da doğrudan yazın info@opetis.com